จุดจุดจุด..พูดได้กับชายดูนก ตอนที่ 1 [ดูนก]

รายละเอียด :

29 เมษายน 2543 วันนี้ผมต้องตื่นแต่เช้ามืด เพราะการเดินทางได้เริ่มขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ผมไม่ทราบว่าเจ้านายจะพาไปไหน ทราบแต่ว่าไกลแน่นอน และเจ้านายไม่ยอมบอกผม เอาแต่ขนของมากมายไปด้วยนึกว่าจะย้ายบ้านเสียอีก ผู้ร่วมทางอีกคนก็หน้าเดิม คือ ลูกพี่ลูกน้องของเจ้านายนั่นเอง เราออกเดินทางมุ่งสู่ถนนธนบุรี-ปากท่อเพื่อไป จ.เพชรบุรีและต่อไปยัง จ.ประจวบคีรีขันธ์ แสงแดดแรงขึ้นเรื่อย ๆ แต่ผมก็ทำงานอย่างแข็งขัน เพราะก่อนจะเดินทางคุณพ่อของเจ้านายดูแลผมมาเป็นอย่างดี เจ้านายแวะทานอาหารกลางวันที่ ปั๊ม ป.ต.ท. ของ อ.ท่าแซะ จ.ชุมพร เนื่องจากผมเป็นคนที่กินน้อยทำงานมาก เจ้านายจึงเลือกผมเป็นเพื่อนเดินทางเสมอมา จากท่าแซะ เราเดินทางต่อไป จ.สุราษฎร์ธานี สภาพเส้นทางที่ผ่านมาเป็นถนนสี่เลน สภาพพื้นผิวถนนดีมาก แต่พอเข้าเขต อ.ไชยา จ.สุราษฎร์ธานี จะเริ่มมีการก่อสร้างถนน จากถนนสี่เลนลดลงเหลือสองเลนสวนกัน เจ้านายพาผมเบี่ยงซ้ายเบนขวาจนเวียนหัว ไปจนเกือบถึง จ.พัทลุง ถนนจึงกลับมาดีอีกครั้ง ผมมัวแต่มองวิวทิวทัศน์สองข้างทางจนเพลิน เจ้านายก็พาผมมาถึงจุดหมายของเราในวันนี้ คือ อ.หาดใหญ่ จ.สงขลา ในเวลาห้าโมงเย็น ก่อนเข้าที่พักเจ้านายหิวมากจึงพาผมเข้าไปในย่านการค้า ก็ไปพบกันร้านอาหารจีนเจ้าอร่อย มีชื่อร้านแสนขันว่า “อ้า” ร้านนี้อยู่ตรงหัวมุมสี่แยกสายสองใกล้กับตลาดกิมหยงอันโด่งดัง เจ้านายทานอาหารได้มากกว่าปรกติ ท่าทางกับข้าวจะอร่อยมาก ส่วนผมก็หิวเช่นกันแต่เจ้านายให้รออยู่นอกร้าน จบจากอาหารเย็นเจ้านายและน้องก็เดินหายเข้าไปในตลาดกิมหยง ส่วนผมรออยู่ที่เดิม ตอนกลับมาได้ยินเจ้านายเล่าว่า ตลาดกิมหยงเป็นตลาดของกินที่ใหญ่มาก ๆๆๆ มีทั้งผลไม้ อาหารแห้งและขนมหลากหลายชนิด เป็นที่ถูกใจเจ้านายอย่างมากถึงกับซื้อไม่หยุด จนกระทั่งน้องชายบอกให้พอ จะซื้อไปถมที่หรือไง ? เจ้านายจึงกลับมาได้ เราเข้าที่พักกันที่ โรงแรมสีลมพาเลส เป็นโรงแรมเล็ก ๆ อยู่นอกเมืองสักหน่อย แต่สะอาดและราคาไม่แพง เจ้านายเดินขึ้นห้องพัก ส่วนผมนอนที่ลานจอดรถแถมยังไม่ได้ทานอาหารด้วย เมื่อผ่านคืนค่ำแห่งความหิว เช้าวันต่อมา (30-4-43) เจ้านายปลุกผมแต่เช้าและจะพาไปทานอาหารในเมือง ผมดีใจรีบไปทันที เราไปจากโรงแรมได้ไม่ไกล แถว ๆ สี่แยกสะพานดำ มีร้านกาแฟเก่าแก่อยู่หนึ่งร้านอยู่ตรงหัวมุมสี่แยกพอดี ชื่อร้าน “สภากาแฟ” แค่ชื่อร้านก็ชวนเข้าไปนั่งแล้วครับ เจ้านายเลี้ยวไปจอดที่ธนาคารข้าง ๆ ร้านทันทีแล้วเดินเข้าร้านไป ส่วนผมต้องรออยู่ที่ธนาคาร เมื่อแอบมองเข้าไปในร้านพบว่ามีบะหมี่เกี๊ยวหมูแดง , โจ๊กหมู , ปาท่องโก๋และกาแฟโบราณไว้บริการ ได้ยินคนแถวนั้นพูดว่าเขาขายแค่เกือบเที่ยงวันเท่านั้น ได้ยินเจ้านายกลับมา เล่าให้ฟังว่ากาแฟร้อนอร่อยมาก แถมบรรยากาศในร้านนั้นก็เป็นวงสนทนากาแฟแบบเดิม ๆ ที่มีผู้คนดื่มกาแฟแล้วพูดคุยเรื่องบ้านเมืองและเรื่องรอบ ๆ ตัว ดูแล้วนึกถึงร้านกาแฟแถว ๆ โรงหนังเฉลิมกรุงสมัยก่อน ผมฟังจนเพลินใจ แต่กลับมานึกอีกทีผมต้องการอาหารมากกว่า ..และแล้วเจ้านายก็ให้ผมทานอาหารเสียที เนื่องจากผม (ทน) หิวมานานจึงทานเต็มที่จนเจ้านายบ่นว่า “แพงจัง” และยังบอกว่าราคาอาหารของผมเมื่อไหร่จะมีเสถียรภาพเสียที จากนั้นเราก็ออกเดินทางอีกครั้งโดยผมก็ไม่ทราบว่าจะไปไหนเหมือนเดิม

จากคุณ :

นายขาว [ศ. 21 ก.ค. 2543 - :03 น.]

---

คำแนะนำ :	555555555555555555!
โดยคุณ :	koaeng [ศ. 21 ก.ค. 2543 - 21:45:28 น.]

---

คำแนะนำ :	นายขาว นี่ทำงานหนักไม่ใช่เล่นเหมือนกันนะครับ เป็นแนวที่น่าสนใจดีนะครับ
โดยคุณ :	wild-rose [จ. 24 ก.ค. 2543 - 9:33:50 น.]

---

คำแนะนำ :	ตอนแรกนึกว่านายขาวเป็นสุนัข.. แต่อ่าน ๆ ไป ถ้าจะไม่ใช่เสียแล้ว..มารู้ตอนค่าอาหารนายขาวไม่มีเสถียรภาพนี่แหละ 555 รีบ ๆ กินนะนายขาว เดี๋ยวคงมีขึ้นราคาอีก 555 ขอบคุณนายขาวครับ ที่นำมาเล่าให้ฟัง (อ่าน)
โดยคุณ :	คนรักนก [จ. 24 ก.ค. 2543 - 22:39:00 น.]

---

ขอเชิญร่วมเสนอแนะความคิดเห็น ได้ที่นี่ครับ
คำแนะนำ :
โดยคุณ :
ส่งข้อความที่นี่ --->	[ กรุณาคลิกเพียงครั้งเดียว ]